Dzięki gościnności Gabriela mogę Szanownych Nawigatorów zaprosić na kanał Podejrzany Liść, gdzie publikuję teksty piosenek w formie wyśpiewanej. Wokal i muzykę generuje AI, a dokładniej aplikacja suno. Traktuję to dźwiękosłowne coś jako szkice. Formę prezentacji i zaproszenie do ewentualnej współpracy ludzi, którzy mają talenty muzyczne, jakie nie każdemu są dane.
Drugim powodem jest frajda. Przynajmniej dla mnie zabawa w "kompozytora", "aranżera", "reżysera" dzięki aplikacji jest wciągająca. Wymuszanie na sztucznej inteligencji realizacji zamierzenia jest dobrą szkołą charakteru.
A trzeci powód - fajnie usłyszeć coś, co napisało się jako tekst piosenki jako piosenkę właśnie. Oczywiście Podejrzany Liść jak każdy młody youtuber ma zamiar podbić galaktykę. Myślę, że takie nastoletnie fantazje w pewnym wieku są śmieszne, ale też świadczą o tym, że się jeszcze żyje. Tak to usprawiedliwię.

Czwarty powód jest trudny do uchwycenia. Zawsze chciałem pisać teksty piosenek. I najlepiej, żeby popadały w kabaretowość w dawnym stylu. W stylu, który umarł. Ani się nie uwspółcześnił, ani nie przepoczwarzył się w coś durnego, a po prostu w popkulturze przepadł. Piosenka jest zbyt pracochłonna, żeby współczesny kabaret miał na nią czas. Na pewno nie jest to wina publiczności.
Z jednej strony jazgot, którego celem jest sukces artysty, czyli jego występ w kampanii reklamowej, z drugiej smęty poezji śpiewanej, gdzie kapłan z gitarą odprawia gusła - uwznioślanie przez rozmemłanie. Czuję się w tym typie wrażliwości dokładnie tak nieswojo jak w korpoklatce sali konferencyjnej. Przy czym wiem, że korpoludek to rola narzucona przemocą ekonomiczną.

Można się z tym zgadzać albo nie, ale wydaje mi się, że tzw. życie uczuciowe jest sercem kultury. Każda wojna cywilizacji, która jest walką o władzę, jest walką o styl życia. W tym także o estetykę wyrażania i wzbudzania emocji. Dlatego zgadzam się z Toyahem, Coryllusem i innymi blogerami, którzy twierdzą, że najważniejsza jest popkultura. 

Nie znajduję współczesnych piosenek, z którymi rezonowałoby to, "co mi w duszy gra". Myślę, że nie jestem wyjątkiem. Co więcej, jeśli na podstawie mainstreamowej estetyki miałbym określić, czego właściwie my bronimy, to stwierdziłbym, że naprawdę nie wiem. Jeśli twórczość, bierze się z tej wieszczowej lawy ukrytej pod skorupą, to już dawno tę lawę wyziębiło, albo podmieniono na inną substancję. Być może dlatego racjonalne i empirycznie potwierdzone argumenty konserwatystów nie są w stanie poruszyć wyborców. A próby "obudzenia narodu" są tak uwodzicielskie jak zaproszenie do nurkowania w formalinie. 

Pomijam już aspekt artystycznego celebryctwa, istotny w propagandzie politycznej i szkoda też strzępić klawiatury wspominając o prostej dewastacji wrażliwości jako narzędziu politycznym.

Podkreślę, nie chodzi o przemycanie treści prawicowych w piosenkach kabaretowych. To byłby nieśmieszny absurd. Ale naprawdę między śpiewaniem Roty a szydzeniem z wrogów politycznych jest trochę form do zagospodarowania. Może o tym więcej kiedyś.


Zapraszam. Poniżej linki do trzech pierwszych kawałków Podejrzanego Liścia. Komentarze mile widziane. Krytykę i obelgi na kanale przyjmę z radością, jeśli będą rozwlekłe i kwieciste. Oczywiście wolałbym, żeby Państwu się moje zabawki spodobały.

1. Piosenka bez denka

2. Tajfun w akwarium

3. Pistacjowe ukulele

Dziękuję i kłaniam się.

	kamiuszek
	4 października 2026 14:49